หนังสือพุทธวจนปิฎก เล่มที่ 11

หนังสือ พุทธวจนปิฎก เล่มที่ 11 ของวัดนาป่าพง คือการรวบรวมพระสูตรในส่วนที่เรียกว่า สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ซึ่งเป็นเล่มที่ 5 และเป็นเล่มสุดท้ายของหมวดสังยุตตนิกายในพระไตรปิฎก เนื้อหาโดยสรุป มหาวารวรรค แปลว่า "หมวดว่าด้วยวาระใหญ่" เนื่องจากเป็นส่วนที่รวบรวมและอธิบายหมวดธรรมสำคัญ ๆ ไว้เป็นจำนวนมากและมีเนื้อหาที่ละเอียดลึกซึ้ง โดยมีลักษณะเด่นดังนี้ เน้นธรรมะหมวดใหญ่: เนื้อหาหลักจะว่าด้วยหลักธรรมสำคัญที่เป็นแก่นของพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะเรื่อง อริยมรรคมีองค์ ๘ ซึ่งเป็นหนทางสู่ความดับทุกข์ การจัดหมวดหมู่: ภายในเล่มจะแบ่งออกเป็นวรรค (หมวด) ย่อย ๆ ได้ถึง 13 วรรค ซึ่งแต่ละวรรคก็จะประกอบด้วยพระสูตรจำนวนมาก เช่น หมวดที่ 1: ว่าด้วยอริยมรรคที่เป็นไปเพื่อการสละ การสิ้นไปแห่งราคะ โทสะ และโมหะ โดยมีการยกอุปมาเปรียบเทียบกับแม่น้ำที่ไหลไปสู่ทิศตะวันออกหรือไหลไปสู่มหาสมุทร วรรคอื่น ๆ: จะมีชื่อเรียกตามเนื้อหาหรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง เช่น ปัพพตวรรค (หมวดว่าด้วยขุนเขา), คิลานวรรค (หมวดว่าด้วยผู้ป่วย), อุทายิวรรค (หมวดว่าด้วยพระอุทายี) เป็นต้น หลักการของพุทธวจน: หนังสือเล่มนี้จัดทำขึ้นตามแนวทาง "พุทธวจน" คือการเน้นย้ำศึกษาและปฏิบัติตามคำสอนที่มาจากพระโอษฐ์ของพระพุทธเจ้าโดยตรง เพื่อให้เกิดความเข้าใจในธรรมะอย่างถูกต้องและไม่คลาดเคลื่อน โดยสรุป พุทธวจนปิฎกเล่มที่ 11 เป็นการรวบรวมพระสูตรที่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าในหมวด "มหาวารวรรค" ซึ่งมีเนื้อหาหลักเกี่ยวกับอริยมรรคมีองค์ ๘ และหลักธรรมสำคัญอื่น ๆ ที่เป็นแนวทางปฏิบัติเพื่อความพ้นทุกข์